SARILI MO LANG KALABAN MO

akala mo tapos na ang lahat. akala mo okay na ang lahat at wala nang problemang maaari pang mamamagitan sa inyong dalawa. akala mo tapos na ang lahat ng kaguluhan at naresolbahan na ang mga problema. akala mo magaan na muli ang pakiramdam mo't malaya ka na mula sa pagkakasakal sa'yo ng konsensya mo.

nagkamali ka pala... sa katunayan ay nahaharap ka lang ngayon sa mga mas malalaking hamon ng sarili mong buhay.

nariyan pa ang pagpipili. hindi mo alam ngayon kung sino ang mga tunay mong mga kaibigan, yung mga nakikisama lang, at yung mga tawag-pansin. nalilito ka kung sino ang dapat pagkatiwalaan at asahan. magsisimula na rin ang iba pang away sa mga taong nakapaligid sa'yo. wari'y hindi dapat gantihan sila pero nakikilala mo lang sila lalo sa ganoong paraan.

maiinis ka sa sarili mo. mapapaisip ka ng malalim. mapapatanong ka kung tama ba ang lahat ng naging desisyon mo. magdadalawang isip ka ngayon sa mga hakbang na gagawin mo. lahat ng mga bagay ay tila babagal ang takbo dahil hindi mo pa rin mapagdesisyunan kung ano ang tama sa mali, kung sino ang tama, ang wagi.

hawak mo ngayon ang cellphone mo. hindi mo maisip kung sino ang itetext. ni hindi mo alam kung hihingi ka ba ng payo, ng tulong, o naghahanap ka lang ng malalabasan ng sama ng loob mo. nalilito ka na. at lalo ka lang maiinis sa sarili mo.

galit ba ang mundo sa'yo? bakit kailangang magkaganito, magkagulo? wala na bang paraan para maatim ang pangarap na buhay, tahimik, lahat nasa ayos, walang nag-aaway, lahat nagkakaintindihan. hanggang kailang ba magdurusa pa lamang sa isang buhay na kung saan mapapalagay ang loob.

ngayon, sasabihin mo sa sarili mo na magbabago ka na. hindi na ikaw ang tulad ng dati. pilit mong ipagmamalaki na hindi ka na basta-basta matitinag ng mga nakakainsultong salita. hahayaan mo lang na dumaan na parang hangin ang mga kaaway, susubukang hindi magpapaapekto sa mga tanto nila't umusad sa pinagkakaabalahan. tatawanan mo lang ang mga nagsusulputang abala't iiwasan ang mga humahadlang sa'yo.

matutuwa ka, malaki ang pagtingin sa sarili. iisipin mong nagsisimula na ang iyong paghihiganti. nararamdaman mong mananalo ka na rin sa wakas.

...ngunit mali ka. ikaw rin ang talo sa huli. dahil ang kinakalaban mo lang nitong buong buhay mo ay ang sarili mo. kung kailan huli na ang lahat.

IIWASAN PA RIN KITA

ayaw pa rin kitang makita.

nagawa ko nang kalimutan ka matapos ang mapait na nakaraan. tinangay na ng hangin ang masasakit na alaala na namagitan sa ating dalawa. nabura na sa aking isipan ang mga hindi katanggap-tanggap na eksena. hindi ko na pinipilit sa sarili ko na magiging maayos pa rin ang lahat, kahit alam ko nuon pa man na hindi na maibabalik sa dati ang ating napagsamahan.

nagtagumpay ako sa paglimot sa'yo para maituon ko ang atensyon sa iba pang bagay. nagawa kong kalimutan at hindi na ako naabala sa pag-iisip sa'yo. iniwan ko na ang nakaraan natin at ngayo'y buhay pa rin ako hanggang ngayon.

tapos na ang lahat sa'tin. wala na'ng kailangang balikan pa. hindi ko na kailangang pagsisihan ang mga nangyari. wala na akong magagawa kung nakatadhana sa atin ang ganitong klaseng buhay.

pero iiwasan pa rin kita.

hindi ko magagawang makita ka muli, o kausapin at tignan ka man lang. kung sakaling masulyapan kita, agad akong lilingon para makaiwas pa sa mas malalang problema. iiwasan kita para wala nang makakapag-isip na may namagitan sa atin noon. gagawin ko ito para sa'yo.

huwag mong sabihin sa'kin na nahihiya ako sa'yo. huwag mong isipin na hindi ko kayang harapin ka na may tapang at buo ang loob. kahit alam kong ma-pride ako, hindi ko hahayaang apakan ako ng ibang anino... tanggap ko ang inilaan sa ating dalawa, kahit naging mapait pa ito.

huwag ka nang magtanong pa, hindi ko rin naman maipapaliwanag sa'yo ito ng maayos kahit makapag-usap muli tayo ng masinsinan. oo, siguro miss [mahal] pa rin kita hanggang ngayon. pero ni minsan ay nagkaroon ka ng pakialam sa'kin.

hayaan mo na ako ditong mag-isa, kaya ko pa naman.

PARA SA ISANG PARTIKULAR NA IKAW

kung alam mo lang sana ang nangyayari ngayon sa mga buhay-buhay natin nitong nakaraang mga araw, mga linggo, mga buwan. madalang na tayong mag-usap hindi katulad ng dati. ang hirap nang mabalitaan ang isa't isa dahil kahit man lang ang mga kompyuter natin ay walang maitulong. wala na tuloy akong marinig mula sa'yo o kahit magtanong pa ako sa mga kaibigan natin.

para bang nawala ka na lang na parang pumutok na bula. ni hindi ko namalayan na hindi ka na pala nagpaparamdam hanggang sa kinailangan kita. kung kailan hinahanap-hanap na kita para makausap, makapiling o kahit makita man lang, hindi kita mahuli sa pinagtataguan mo. nalungkot lang ako lalo...

oo, miss na kita hanggang ngayon.

at naiinis ako dahil wala man akong magawa nang wala ka.

binabalikan ko ang mga panahong madalas tayo mag-usap. sa telepono na umaabot ng umaga dahil lamang sa mga pesteng problema ng buhay. sa text na inuubos dati ang mga load natin para lang makamusta ang lagay ng isa. sa chat na kung magpalitan ng mga salita eh parang hindi pa nagkikita ng ilang linggo. at tuwing nagsasama naman tayo, mga ngiti at kwentong interesante lang ang nababanggit.

masyado lang siguro akong nasanay na ginagawa natin ito palagi.

pero ngayon... parang hindi lang ikaw ang nawala, marami. nawalan ako ng kasama sa maraming bagay, karamay, kakampi, katunggali, at kabogchi. para akong isang adik na nawalan ng bisyo bigla, hinahanap muli ang nawala sa'kin.

siguro masyado lang akong naging makasarili at hinayaan ko ang sarili kong maangkin ka ng lubos. hindi ko inisip na isang araw ay pwede mong lisanin ang buhay ko't iwan ng mag-isa. hindi ko man napaghandaan ang mga ganitong klaseng sitwasyon.

ngayon naiinis ako sa sarili ko. hindi ko mapatawad ang isang taong katulad ko na hindi marunong matuto sa sarili niya. masyado akong umasa sa'yo, na inakala kong tatagal ang ating pagsasama. gusto ko nang umiyak pero pati iyon ay hindi ko man mapagtagumpayan.

humahantong ako sa mga puntong hindi ko madalas napagbibigyan. maaaring itong nararamdaman ko na para sa'yo ay hindi lamang ng isang kaibigan. maaaring turing kapatid o kaya'y higit sa isang inaakmang pag-ibig. ngunit hanggang ngayon ay pinagtatalunan pa ito ng aking utak at puso, nalilito pa hanggang ngayon...

ito ang dahilan kung bakit ko nabuo ito... dahil lamang sa'yo. hindi lamang sa kadahilanang inaalala kita, kundi kailangan kita. wala akong balak humingi ng anumang kapalit mula sa'yo. sa tagal ng ating napagsamahan, masasabi kong isa ka sa mga nakakakilala sa'kin ng lubusan.

sana mabasa mo ito... pero alam kong imposibleng mangyari iyon. aasa na lang akong darating rin ang pagkakataon. maintindihan mo lang sana ako. kailangan kita, at hindi na kailangang tanungin pa kung bakit.